Όχι ένα πάρκο Ελληνικού! Γεμίστε την πόλη πάρκα!

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΥΠΕΧΩΔΕ προσδιορίζεται η έκταση του παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού που θα μετατραπεί σε πάρκο.

Σύμφωνα λοιπόν με τον κ. Σουφλιά υλοποιείται άμεσα και σίγουρα ένας τεράστιος χώρος πρασίνου 6.500 στρεμμάτων σε τέσσερεις δήμους που κάθε άλλο παρά υποβαθμισμένοι είναι, ενώ στα εκατομμύρια των υπόλοιπων κατοίκων των δήμων του λεκανοπεδίου αναλογούν 300 μόνο στρέμματα που θα χρηματοδοτήσουν κάποιο «Πράσινο Ταμείο» για κάποια έργα ανάπλασης και πρασίνου στην Αττική.

Θεωρούμε απαράδεκτη αυτή τη κατανομή και ερωτάμε τον κ. Σουφλιά με βάση ποιόν υπολογισμό κατέληξε σε αυτήν. Η απαράδεκτη αυτή κατανομή δημόσιας περιουσίας αποτελεί εμπαιγμό για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου που υπόκεινται σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης και οι οποίοι αξιώνουν πάρκα στη γειτονιά τους και όχι σε απόσταση χιλιομέτρων από αυτήν.

Επίσης καταγγέλλουμε στους πολίτες της Αθήνας και του Πειραιά τη στάση προσωπικοτήτων, φορέων και κομμάτων που διεκδικούν, πολλές φορές στο όνομα των κατοίκων των υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας, να μην διατεθεί ούτε αυτό το ελάχιστο 5% για την ανάπλαση των περιοχών τους στην υπόλοιπη Αθήνα και Πειραιά! Για πόσους άραγε από αυτούς, κατοίκους ή κατόχους περιουσιών γύρω από το Ελληνικό, η “οικολογική” τους ευαισθησία υποκρύπτει προσωπικά οφέλη από τις υπεραξίες που θα δημιουργηθούν;

Σας καλούμε να υπογράψετε (link στη σελίδα παροχής υπογραφής) σχετική επιστολή (link στη σελίδα της επιστολής) που κατατέθηκε στο ΥΠΕΧΩΔΕ και να συμμετέχετε στη συντονιστική επιτροπή αγώνα που διεκδικεί:

• την χρήση της έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού με στόχο την αναδιανομή της στους δήμους όλης της Αττικής και του Πειραιά για δημιουργία σε αυτούς νέων πάρκων στη θέση οικοδομημένων τετραγώνων,
• η συνολική έκταση των νέων πάρκων που θα δημιουργηθούν σε κάθε δήμο να βασίζεται στην αρχή της παροχής ίσου μεριδίου οφέλους για κάθε κάτοικο κάθε δήμου της Αττικής και του Πειραιά. Κατά συνέπεια κάθε δήμος θα πρέπει να δικαιούται, από την αναδιανομή της έκτασης του αεροδρομίου του Ελληνικού, την κατασκευή πάρκων έκτασης ανάλογης με τον αριθμό των κατοίκων του,
• τη μεγιστοποίηση του οφέλους της προτεινόμενης αναδιανομής για τους κατοίκους των υποβαθμισμένων περιοχών, που θα προέλθει από την υφιστάμενη μεγάλη διαφορά της αξίας της γής των περιοχών τους σε σχέση με την αξία της γής στο Ελληνικό,
• το ξεκίνημα ευρύτατης διαβούλευσης μεταξύ ειδικών επιστημόνων, δήμων και φορέων που θα καταλήξει στα ενδεδειγμένα οικονομικοτεχνικά μέσα και το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα διασφαλίσουν την υλοποίηση της πρότασης “πάρκα παντού“.

‘Οχι στην υστερία εναντίον της πυρηνικής ενέργειας

Δεν πρέπει να φοβόμαστε την πυρηνική ενέργεια. Οι διανοούμενοι – και όχι οι επιστήμονες- πάντα φοβούνταν τις αλλαγές. Υπενθυμίζω ότι όταν πρωτοκυκλοφόρησε ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος στην Αθήνα υπήρχαν άνθρωποι που συμβούλευαν τους Αθηναίους να μην μπαίνουν στα τρένα για να μην πάθουν ηλεκτροπληξία. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και τώρα με την πυρηνική ενέργεια.

Η πυρηνική ενέργεια- κατά τη γνώμη μου- θα έπρεπε να τοποθετείται δίπλα στις καθαρές μορφές ενέργειας: στην αιολική, την ηλιακή και την ενέργεια από τα κύματα της θάλασσας. Η διαφορά είναι ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματική- με την έννοια ότι παράγεται ενέργεια ανεξαρτήτως του αν φυσάει, έχει ήλιο ή κύμα. Οι επιπτώσεις αυτής της μεθόδου στο περιβάλλον είναι μηδενικές. Δεν υπάρχουν εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Η συμβολή στο φαινόμενο του θερμοκηπίου είναι μηδενική. Θα τολμήσω να πω ότι οι επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων από τα φουγάρα της Μεγαλόπολης και της Πτολεμαΐδας είναι τεράστιες και δύσκολα υπολογίσιμες. Εάν στη θέση αυτών των εργοστασίων υπήρχαν εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, οι επιπτώσεις θα ήταν μηδενικές.

Υπάρχουν πλέον ασφαλείς τρόποι για να αποθηκευτούν τα πυρηνικά απόβλητα. Μπορούν να θάβονται σε χαλύβδινες δεξαμενές θαμμένες σε βάθος 1.000 μέτρων. Η ποσότητα όλων των αποβλήτων των πυρηνικών εργοστασίων της Μεγάλης Βρετανίας, μέσα σε μια τεσσαρακονταετία, δεν ξεπερνά σε μέγεθος μια μονοκατοικία 70 τετραγωνικών μέτρων.

Βέβαια υπάρχει και το τραγικό συμβάν του Τσερνόμπιλ, το οποίο δικαίως μας κινητοποιεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι το Τσερνόμπιλ ήταν προϊόν ενός ξεπερασμένου συστήματος αναξιόπιστης διοίκησης.
Είναι τυχαίο, άραγε, το γεγονός ότι στη Γαλλία το 78% των αναγκών σε ενέργεια καλύπτεται από πυρηνικά εργοστάσια; Στη Σουηδία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 50%. Στην καταπράσινη Ελβετία, σε αυτόν τον παράδεισο της Ευρώπης, λειτουργούν 5 πυρηνικά εργοστάσια που καλύπτουν το 40% των αναγκών της σε ηλεκτρική ενέργεια. Λέτε οι Ελβετοί και οι Σουηδοί να ενδιαφέρονται άραγε λιγότερο για το περιβάλλον από ό,τι εμείς; Στο κάτω της γραφής, επειδή κάποτε πέφτει ένα αεροπλάνο πρέπει να απαγορεύσουμε τα αεροπορικά ταξίδια;

Facebook Group:
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΠΥΡΗΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μετά την καταστροφή

Δάσος οι υποθέσεις για το ποιοι καίνε τα δάση μας, δάσος και οι προτάσεις για την προστασία τους. Στις υποθέσεις συγκαταλέγονται οι καταπατητές, οι εργολάβοι, οι μεγαλοεπιχειρηματίες, η εκκλησία, οι Τούρκοι, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι, οι Νεοδημοκράτες, οι Πασόκοι, οι Αριστεριστές. Όλες στην υπηρεσία απενοχοποίησης των υπευθύνων, αλλά και όλων ημών των υπολοίπων. Η ανασφαλής κοινωνία μας διψάει για αποδιοπομπαίους τράγους. Ας είναι όποιος νάναι, φτάνει να είμαστε εμείς για μια φορά ακόμα τα αθώα θύματα συνωμοσιών.

Οι προτάσεις για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και την προστασία του δάσους, χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

α) Προτάσεις που αφορούν αυτονόητα -για πολιτισμένες χώρες με επίπεδο ανάπτυξης σαν το δικό μας- κυβερνητικά μέτρα, που όμως για μας αποτελούν μακρινό όνειρο. Κτηματολόγιο, δασολόγιο, δασικοί χάρτες. Ρωτήστε τον πρόσφατα επανεμφανισθέντα στην πολιτική σκηνή κ. Λαλιώτη πώς τα κατάφερε να μας στερήσει το κτηματολόγιο, έχοντας ένα σωρό λεφτά των κουτόφραγκων. Αν μάθετε πέστε μου κι εμένα. Όσο για τις αντιπυρικές ζώνες, θα απορούσα αν είχαν κατασκευαστεί. Εικοσιέξη παρατηρητήρια υπήρχαν στην Πάρνηθα τον καιρό της Ολυμπιάδας, μήπως ξεσπάσει φωτιά. Έληξε η Ολυμπιάδα, έληξαν και οι συμβάσεις, καταργήθηκαν τα παρατηρητήρια. Σιγά τώρα που θα δίνουμε τζάμπα λεφτά. Άσε τις συστάσεις του ΤΕΕ για αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, όπως η χρήση της τηλεανίχνευσης δασικών πυρκαγιών ή η χρήση μοντέλων προσομοίωσης, ώστε να μην παρατηρούνται καθυστερήσεις στην πρώτη -και όπως έχει αποδειχτεί κρίσιμη- αντιμετώπισή τους. Τα αυτονόητα αυτά μέτρα δεν φαίνεται εφικτό να ληφθούν σε προβλεπόμενο χρονικό ορίζοντα.

β) Προτάσεις σε «σοσιαλιστική», ας πούμε, κατεύθυνση. Να θωρακίσουμε συνταγματικά τη δασοπροστασία. Κάτω τα χέρια από το άρθρο 24. Να κάνουμε ακόμα πιο αυστηρούς νόμους. Να τηρούμε τους αυστηρούς νόμους, κυνηγώντας τους παραβάτες.

Να δώσουμε κι άλλα λεφτά. Να προσλάβουμε κι άλλους πυροσβέστες. Να αγοράσουμε κι άλλα πυροσβεστικά αεροπλάνα, κι άλλες αντλίες, κι άλλες μπουλντόζες. Η κα Παπαρήγα και ο κ. Αλαβάνος έσπασαν το ρεκόρ προς την κατεύθυνση αυτή, ζητώντας να… μονιμοποιήσουμε τους πυροσβέστες: αν γίνουν μόνιμοι, η πυροσβεστική τους ικανότητα θα πολλαπλασιαστεί. Είναι φανερό ότι τέτοια μέτρα, όχι μόνο είναι υπερβολικά χρηματοβόρα, αλλά είναι και ατελέσφορα από μόνα τους. Πυροσβεστικά μέσα μας έδωσαν άφθονα οι εταίροι μας, αλλά σταθήκαμε ανίκανοι να τα οργανώσουμε και να τα συντονίσουμε ώστε να έχουν αποτέλεσμα.

γ) Προτάσεις σε «καπιταλιστική» -τρόπος του λέγειν- κατεύθυνση. Υπάρχει ένα παράδειγμα στην Καλιφόρνια. Πριν λίγα χρόνια επισκέφτηκα ένα δάσος δύο ώρες έξω από το Λος Άντζελες. Ονομάζεται arrowhead. Το δάσος είναι κατοικημένο. Υπάρχουν όμως τα εξής χαρακτηριστικά: Πρώτον, απαγορεύονται οι περιφράξεις των οικοπέδων, ώστε τα ζώα να κινούνται ελεύθερα και δεύτερον, όλα τα σπίτια είναι ξύλινα και έχουν ένα μόνον όροφο. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνεται η συντήρηση και η καθαριότητα του δάσους από τους κατοίκους του, αλλά και η αισθητική ένταξη. Η διάνοιξη των δρόμων γίνεται από τους κατοίκους και αποτελεί συγχρόνως διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών. Στο δάσος αυτό, αν ξεσπάσει πυρκαγιά, γίνεται αντιληπτή και σβήνεται άμεσα από τους κατοίκους. Η Καλιφόρνια υποφέρει από πυρκαγιές στα δάση της. Όχι όμως σε εκείνα τα δάση που κατοικούνται. Αυτά κινδυνεύουν μόνον όταν η φωτιά που ξέσπασε στο ακατοίκητο μέρος πλησιάσει. Την ίδια κατάσταση είδα σ’ ένα δάσος στην Ουέστ Βιρτζίνια και σ’ ένα άλλο στη Φιλαδέλφεια.

Στη χώρα μας διαπιστώνεται ότι οι καταπατητές και οι ροκανίζουν με το χρόνο όλο και περισσότερη δασική (και μη δασική) έκταση. Σίγουρα όχι λιγότερη από όση διατέθηκε για κατοικίες στο arrowhead. Τούτο το μοντέλο λοιπόν θα μπορούσε να αποτελέσει λύση, έστω μερική. Δεν τολμώ όμως να το προτείνω, επειδή φοβάμαι πως δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη δική μας κουλτούρα. Οι Αμερικάνοι σέβονται το δάσος τους, όπως σέβονται και την πόλη τους. Ούτε οξυγονοκολλήσεις, ούτε οβελίες, ούτε χωματερές στο δάσος. Εμείς μπορεί να καταντήσουμε το δάσος, αν το κατοικήσουμε, όπως καταντήσαμε τις πόλεις μας.

Έτσι λοιπόν κάθομαι και αναρωτιέμαι: με ποιον τρόπο μπορούν να γλιτώσουν τα υπόλοιπα δάση μας από νέα καταστροφή; Μπορούν άραγε; Και αναρωτώμενος μελαγχολώ. «Xάος», «ανικανότητα», «απουσία πρόληψης» και «έλλειψη οργάνωσης» είναι φράσεις με τις οποίες μας χαρακτήρισαν τα διεθνή ΜΜΕ. Σίγουρα τα λένε από τη ζήλια τους, διότι όταν εμείς χτίζαμε παρθενώνες… Σκεφτείτε μόνο πώς θα αισθανόμασταν αν κάποιο από αυτά έλεγε -και δικαίως θα το έλεγε- αυτό που είπαν πολλοί «δικοί μας» για την τρομοκρατική επίθεση της 9ης Σεπτεμβρίου: «Καλά να πάθουν».

του Διονύση Γουσέτη
Από το e-rooster

Η φιλοσοφία γίνεται πολιτική πράξη!

Green Liberal Democrats – Βρετανία
Green Liberals – Αυστραλία

Περιβαλλοντικό κίνημα και Ελευθερία

Yπάρχουν μεγάλες ομάδες εντός του περιβαλλοντικού κινήματος που πιστεύουν ότι οι αγορές είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να επιτευχθούν αυτοί οι αντικειμενικοί στόχοι. Πολλά από τα μέτρα που προτείνουν θα επεκτείνανε, αντί να μειώσουν, την ανθρώπινη ελευθερία. Η εμπειρία έχει δείξει ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο ρόλος των ελεύθερων αγορών σε μια χώρα, τόσο πιο πράσινη είναι στην πραγματικότητα αυτή η χώρα.

Milton Friedman σε αποκλειστική συνέντευξη στο e-rooster

Οικο-καπιταλισμός: η οικο-αγορά και η διατήρηση του φυσικού πλούτου

Την άνοιξη που μας πέρασε, ο David Brand ξεκίνησε για ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Μαλαισιανό τμήμα του Βόρνεο. Η δουλειά του είναι οι επενδύσεις σε δασικές εκτάσεις και είναι ο ιδρυτής και ο CEO της New Forests Pty Limited .

Βρέθηκε βαθιά μέσα στο τροπικό δάσος και οι ντόπιοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι γύρευε αυτός ο δυτικός εκεί πέρα. Ένας από αυτούς , περνόντας το χέρι στους ώμους του , του λέει: «Κανείς δεν μπορεί να ανακαλύψει τι κάνουμε εδώ φίλε μου, μπορούμε να κόψουμε όλα τα δένδρα για σένα…». Ήταν σίγουροι πως είχε έρθει στο Βόρνεο με σκοπό να στήσει ακόμη ένα εργοτάξιο παράνομης υλοτομίας.

Ο Brand δεν βρισκόταν εκεί με σκοπό να ισοπεδώσει άλλο ένα κομμάτι του τροπικού δάσους, στην πραγματικότητα μόλις ολοκλήρωσε την ανίχνευσή του ανέβηκε στο πρώτο αεροπλάνο για το Λονδίνο όπου , σε μερικές εβδομάδες, συγκέντρωσε 200 εκατομύρια δολάρια για να αγοράσει εκτάσεις δασών όπως αυτές που είχε επισκεφθεί στο Βόρνεο. Μα ούτε και τα χρήματα σκόπευε να τα σπαταλήσει, αυτά αποτελούσαν την επένδυση. Τα κέρδη θα έρθουν από τις συμφωνίες που θα συνάψει με εταιρίες που ψάχνουν να αγοράσουν δικαιώματα αντιστάθμισης της μόλυνσης ή με μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) και κυβερνήσεις που θα πληρώσουν για να προστατεύσουν τις παρθένες εκτάσεις του πλανήτη – όχι γιατί αποτελούν μνημεία της φύσης με απαράμιλλη ομορφιά αλλά γιατί εξυπηρετούν έναν σκοπό: την βιωσιμότητα του γήινου οικοσυστήματος.

Οι οικο-καπιταλιστές είναι εδώ και η παρουσία τους δεν θα περάσει απαρατήρητη. Η πρότασή τους μπορεί και να αποτελεί την συνέχεια της σκέψης του Henry David Thoreau . H ορολογία τους μπορεί να ακούγεται βέβαια λιγότερο λυρική: οικολογικό ενεργητικό, περιβαλλοντολογικές αγορές, υπηρεσίες οικοσυστημάτων, φυσικό κεφάλαιο. Για τους τύπους αυτούς τα βιοκαύσιμα και οι λαμπτήρες χαμηλής κατανάλωσης είναι ξεπερασμένες λύσεις. Τα λεφτά βρίσκονται σε εκκολαπτόμενες αγορές στην υπηρεσία της Μητέρας Φύσης.

Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την οικονομική αξία των αγαθών όπως: τα τρόφιμα, η ξυλεία, ο χαλκός, το φυσικό αέριο. Αλλά η φύση μας παρέχει και άλλες υπηρεσίες που εξυπηρετούν την βιωσιμότητα του πλανήτη μας. Τα έντομα που γονιμοποιούν τα φυτά, δενδροφυτευμένες πλαγιές που καθαρίζουν το νερό, δένδρα που αποροφούν το CO2 και υδάτινες εκτάσεις που προστατεύουν τις πόλεις μας από τις καταιγίδες. Πόσο αξίζουν αυτές οι υπηρεσίες; Ποιός ξέρει. Πάντα μας παρέχονταν δωρεάν, ή , τουλάχιστον, έτσι το βλέπαμε. Η Φύση ποτέ δεν μας έστειλε τον λογαριασμό.

Σίγουρα δεν είναι δωρεάν, βέβαια. Μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό από το τεράστιο κόστος που πληρώνουμε από την υποβάθμιση ή την καταστροφή τους. Όλοι γνωρίσουμε τον τυφώνα Κατρίνα, την καταστροφή της σοδειάς και τις καταστροφικές πλημμύρες που προκαλούνται από την καταστροφή των δασών. Τώρα που ανατέλλει η εποχή της περιβαλοντολογικής αφύπνισης οι κυβερνήσεις αρχίζουν να υπολογίζουν την οικονομική αξία αυτών των υπηρεσιών. Στην πράξη αυτό σημαίνει κόστος για την προστασία των φυσικών πόρων εκεί που οι υπηρεσίες αυτές είναι συγκεντρωμένες. Φυσικό επακόλουθο είναι αυτός που είναι ο ιδιοκτήτης αυτών των περιοχών να συλλέγει τα κέρδη.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των θεσπισμένων ορίων μόλυνσης και της αγοράς δικαιωμάτων μόλυνσης που δημιουργήθηκε. Στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις υποχρεώνουν τις επιχειρήσεις που εκπέμπουν μεγάλες ποσότητες CO2 να αγοράσουν δικαιώματα από άλλες που έχουν περίσσευμα δικαιωμάτων (επειδή έχουν μειώσει τις δικές τους εκπομπές ρύπων). Καθώς επεκτείνεται αυτή η νέα αγορά , η ζήτηση – όπως και οι τιμές – για δικαιώματα εκπομπής άνθρακα αυξάνεται. Παρόλα τα προβλήματα που ανακύπτουν το Ευρωπαϊκό Σχέδιο Ανταλλαγής Εκπομπών Ρύπων (EU ETS) έχει ήδη δημιουργήσει μιά αγορά 4 δις δολαρίων το χρόνο, και καμία κριτική για την αποτελεσματικότητά του δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός πως η εκρηκτική αύξηση του ενδιαφέροντος των πολιτών για την μείωση των εκπομπών ρύπων σημαίνει εκρηκτική αύξηση των κερδών για τους πωλητές δικαιωμάτων.

Μια παρόμοια πρακτική είχει ξεκινήσει στις ΗΠΑ με το Clean Water Act του 1972 για την προστασία των υδάτινων πόρων. Οι επιχειρήσεις που ρυπαίνουν υδάτινους πόρους πρέπει να αποζημιώσουν το κράτος για την ρύπανση αυτή. Εξειδικευμένες επιχειρήσεις σήμερα αγοράζουν ολόκληρες εκτάσεις με υδάτινους πόρους (λίμνες , ποτάμια) και πωλούν δικαιώματα ρύπανσης σε άλλες επιχειρήσεις.

Άνθρωποι λοιπόν σαν τον Brand στοιχηματίζουν αυτή την στιγμή στην ανάπτυξη και άλλων αγορών που θα δημιουργηθούν στο μέλλον όπως αυτής της αγοράς αέριων ρύπων. Σχεδιάζουν με λίγα λόγια την ανάπτυξη και άλλων οικολογικών υπηρεσιών όπως η προστασία λεκανών απορροής, της βιοποικιλότητας και του ελέγχου της διάβρωσης του εδάφους. Τα πράγματα γίνονται έτσι περίσοτερο πολύπλοκα βέβαια. Το διοξείδιο του άνθρακα κινείται χωρίς περιορισμούς και επιβαρύνει περιοχές χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τα σύνορα. Μια πεταλούδα της Βραζιλίας όμως; ένα ποτάμι της Βιρμανίας; Δύσκολο να μετατρέψεις ένα τέτοιο στοιχείο σε ενεργητικό μιάς επιχείρησης. «Αυτά αποτελούν κεφάλαιο τοπικής σημασίας» μας εξηγεί ο Jesse Fink συνιδρυτής της priceline.com άλλος ένας εξέχων οικο-καπιταλιστής. Η πρόκληση είναι τώρα να συνδεθούν οι παγκόσμιες κεφαλαιακές αγορές έτσι ώστε η διατήρηση ενός είδους πεταλούδας στην Βραζιλία να είναι το ίδιο σημαντική για έναν επιχειρηματία στο Σικάγο όπως και για τον αγρότη στην Βραζιλία. Αυτό απαιτεί την δημιουργία ενός τελείως νέου οικονομικού μηχανισμού, που θα συνδυάζει τοπικές επιχειρήσεις που θα κατοχυρώνουν αγαθά τέτοιου είδους με διεθνή αρχεία καταχώρησεις δικαιωμάτων, συστήματα τηλε-παρακολούθησης, καταγραφή κάλυψης ορίων καθώς και άλλων μηχανισμών αποτύπωσης και τυποποίησης των εμπορεύσιμων αγαθών.

Φαίνεται περίπλοκο σίγουρα μα πολλοί ειδικοί περιγράφουν αυτή την εξέλιξη ως αναπόφευκτη. Την στιγμή που μια αγορά δικαιωμάτων μόλυνσης συστηματοποιηθεί και στις ΗΠΑ, δεν θα σημειωθεί ποτέ έλλειψη ζήτησης για τέτοια δικαιώματα γιατί οι περισότερες αμερικανικές επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να αναζητήσουν τέτοια δικαιώματα εξομάλυνσης. Δημιουργώντας και άλλες τέτοιες αγορές για άλλα οικο-αγαθά θα ξεπεταχτούν και επιχειρήσεις που θα κερδίζουν από την προστασία των εδαφών από την διάβρωση, την διατήρηση της βιοποικιλότητας και την προστασία των υδάτινων πόρων.

Σήμερα οι διεθνείς επενδυτικοί οργανισμοί δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται. Όπως τονίζει ένας σύμβουλος στρατηγικής επενδύσεων της Goldman Sachs: «Είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν πρώτα 50-100 επενδυτικά κεφάλαια σαν αυτό που σχηματίζει ο Brand. Οι άνθρωποι θα κάνουν ένα τέτοιο σχέδιο πραγματικότητα όταν αποφασίσουν να επενδύσουν κεφάλαια. Οι μεγάλες τράπεζες έχουν αντιληφθεί την σημασία αυτού του θέματος αλλά δεν πρόκειται να μπουν μπροστά για στήσουν μια τέτοια αγορά. Οι άνθρωποι που θα την δημιουργήσουν είναι άνθρωποι σαν εμένα και εσάς. Έχω την διάθεση να δοκιμάσω και ταυτόχρονα να φτιάξω την αγορά.» Στις αναπτυσσόμενες αγορές, οι πρώτοι επενδυτές μετρούν τα πρώτα τους κέρδη. Και στην οικο-αγορά θερίζεις χωρίς να σπείρεις.

του Διονύση Κατρανίτσα,
από το e-rooster.gr

Οικολογία και Φιλελεύθερη Συμμαχία

Ένα όμορφο βίντεο από φιλελεύθερους πολίτες της Θεσσαλονίκης.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!